خداحافظ

ای جدایی تو

تنها بهانه

گریستن...

 وقتی مردم

 تو هم می میری

من از غم عشق

توخواهم مرد 

و تو از شوق مرگ من...

  به یاد تو می نویسم کز این یاد خوشتر ندارم...

امشب از تو می نویسم

ازتو که امشب همه وجودم پر از تو شد

خیال خواب ندارم،

به چه مشغول کنم دیده و دل را که مدام

دل تو را میطلبد دیده تو را می جوید؟

بعد این همه سالی که رفتی هنوز هیچ کی جاتو خالی نمی بینه

امروز چهارمین سالیه که رفتی...

چهارمین سالی که غم نبودنت سنگینی می کنه

از وقتی رفتی دارم هر ثانیه از غصه ی رفتنت می سوزم

کاشکی بودی و می دیدی که چی آوردی به روزم ؟

حالا عکست تنها یادگاره از تو،خاطراتت تنها باقی مونده از تو

وقتی نیستی یاد تو هر نفس آتیش میزنه به این وجودم.

               روحت شاد

شدم عاشق  چشات  بی دلیل ،  با  یک  نگاه!

آخه  گناه من  چیه  بی تو شدم  بی  تکیه گاه؟

دلیلشو نمی دونم  چرا دلم تو رو می خواست؟

ولی  تقصیرم نبود، اینو خدا واسم می خواست

عمریه  بی  هم نفس ،  رفیق   درد   و  غمم

از خودمو از همه  چیز،  یه  جورائی  فراریم

نمیای  تو به سراغم ، چه کنم  با این همه غم؟

دوری  و نبودن  تو، من و پیر می کنه  کم کم

نکنه  یه روز  بیای،  تو دلت  حرف  نباشه ؟

تو نگات یه برق بی ربط رنگی ازجدائی باشه

نکنه  بگی  که بودم، واسه  تو روزی  دیوونه

بری و دورشی ز پیشم،  بگی اینه رسم زمونه

ولی تو تقصیر نداری،  دل من  نامهربون بود

اولا  بهار عشقت، بدتر از صد تا خزون  بود

اولا  طلوع  گرمت  واسه من غروبترین  بود

دل من بچه و ساده ، دل  تو جوون ترین  بود

ای از عشق پاک من همیشه مست من تو را  آسان  نیاوردم  به دست

بارها این  کودک  احساس من زیر  باران های اشک من نشست

من  تو را آسان نیاوردم  به  دست من تو را آسان نیاوردم به دست

در دل آتش نشستن کار آسانی نبود راه را براشک بستن کارآسانی نبود

با غروری هم  قد و بالای بام آسمان بارها در خود شکستن کار آسانی نبود

بارها این دل به جرم عاشقی زیر سنگینی بار غم شکست

من تو را آسان نیاوردم به دست،من تو را آسان نیاوردم به دست